از دیروزه که این ترانه رو دارم همش زمزمه میکنم:

همچنان که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر ناگهان

نگار من چونان مه نو آید از سفر…..

من هم ….

پس از آن دوری….

بعد از … غم مهجوری…

یک شاخه گل بردم به برش یک شاخه گل بردم به برش.

نمیدونم هر وقت که این ترانه رو میخونم ویا زمزمه میکنم 

احساس خوبی بهم دست میده یک کار ماندگاره یاد دلکش بخیر چقدر قشنگ با تعلیقهاش این ترانه رو ماندگار کرد

افتخاری هم که با باز خوانیش دیگه محشر کرده بود آلبوم یاد استاد بود اگر اشتباه نکنم

یک ترانه خاطره ساز دیگه هم هست که توی این چند روزه اونم همش ورد زبونم شده وهمش تکرار میشه برام:

یک شب مهتاب ماه میاد تو خواب

منو میبره کوچه به کوچه – باغ انگوری باغ آلوچه

دره به دره -صحرا به صحرا اونجا که شبا- پشت بیشه ها -

یک پری میاد – ترسون ولرزون – پاشو میذاره – توآب چشمه -

شونه میکنه موی پریشون —— والی آخر….

حالا قصدم از نوشتن این مطلب چی بود؟

قصدم بیان احساسم بود.

حالا این احساس چیه ؟ چرا گاهی اوقات انقدر زیبا میشه ؟ 

و چرا انقدر توان ماندگاری پیدا میکنه؟

مگر نه اینکه که دلکش و فرهاد هر دو خواننده این اشعار به رحمت خدا پیوستن؟

مگر نه اینکه هر روز یک چیز جدید میاد بیرون؟

مگر نه اینکه قرن قرن بیست ویکمه و همه چیز باید بر اساس سرعت ودقت وفن آوری استوار باشه؟

مگر نه اینکه دنیا داره بسوی بی احساس تر شدن هر چه بیشتر پیش میره؟

پس چرا و چی دستی توی کاره که اینطوری یک جماعت رو که روی صندلیهاشون نشستن وبه یک سن خالی نگاه میکنن

ودارن شامشون رو میل میکنن یا اینکه نوشیدنی شونو مینوشند بیکباره با با آمدن یک خواننده بروی سن و تحریک احساساتشون از روی صندلی هاشون بلند میشن وسعی میکنند تا میتونند به اونی که خواننده است نزدیک بشوند و حالتی ریتمیک بخودشون بگیرند؟

چرا وچگونه این احساس نا دیدینی منتقل میشه؟

یک نویسنده چگونه میتونه با نوشته هاش خواننده هاشو دنباله روی خودش بکنه؟

یا یاد خودشو سالها بلکه قرنها وبدرازانای عمر بشریت زنده نگاه داره؟

چرا یک شخص مثل هیتلر یا وزیر تبلیغاتش گوبلز انقدر از فن بیان بالایی برخودار بودند که یک ملت را تا آخرین قطره زندگی شون در برابر دنیایی از آهن وسرب نگاه داشتن و اول به تجاوز وبعد به مقاومت دعوت کردند؟

این احساس چیه که انقدر قدرتمنده؟ از کجا سرچشمه میگیره؟ چرا طنینش حتی بعد از سالها و حتی کیلومترها فاصله حس میشه؟

هر چی هست من که ازش خوشم میاد و دوستش دارم.

احساس نامهای متفاوتی میتونه داشته باشه

یکیش شاید فن بیان است یکی دیگه اش شاید فن نویسندگی باشه

یا شاید هم  دانستن فن موسیقی و آواز است؟

هر چه هست احساس است یا از احساسات فرد سرچشمه میگیرید.

نقاشی را تصور کنید که با ترسیم چند خط بر روی بوم نقاشی خود دنیایی از احساس را بر روی یک پارچه سفید بی احساس منتقل میکند 

براستی بغیر از ارضا احساس نیاز خود ویا انتقال آن نظر دیگری هم داشته است؟

به یک کودک بنگرید بمحض دیدن یک قلم وکاغذ شروع به کشیدن طرحهایی از عوالم رویایی خود میکند ودنیا را آنگونه که دیده است بتصویر میکشد چرا که احساس او از درک محیط با ما فرق میکند

هر چه هست این احساس و تبادل آن چیز بسیار خوبی است .

اما با اینکه همه ما از قدرت این حس زیبا و قدرت آن کاملا آگاه هستیم اما نمیدانم چرا بعضی از ما همیشه خود را در پشت یک نقاب تیره مخفی میکنیم واز بیان ویا بروز آن خودداری میکنیم

براستی چرا ما جماعت اینگونه شده ایم واز بیان احساسات زیبای خود شرمگین میگردیم وآن را یک تابو میدانیم؟

تا کی میخواهیم در دنیای پشت نقاب خود ساخته خود زندگی کنیم من نمیدانم .